۱. چرا تابستون بارون نداره آخه؟

۲. تو گرمای وسط ظهر تابستون، Comptine d'un Autre Été L'Après Midi می‌شنوم و دل‌م می‌خواد پشت پنجره نشسته‌باشم، بارون بیاد. مث تاقچه‌طور پشت پنجره‌ی بزرگ خونه‌ی مانیکا، که ریچ می‌نشست پشت‌ش و بیرون رو نگاه می‌کرد.
آقا تیرسن می‌دونه همه‌چیزِ دنیا رو انگار. اون‌همه Passion رو می‌فهمه؛ که حتا ال‍ان هم که خدا می‌دونه چه‌قدر دور ه، فیزیکی و ذهنی، هنوز به یادم می‌یاد. اون‌همه آفتاب رو. رنگ‌هایی که زیر نور خورشید انگار محو و بی‌جون می‌شدن رو.
آقا تیرسن می‌دونه که آدمی برای شُستنِ آفتاب‌ها، به بارون نیاز داره همیشه. همون‌طور که حضراتِ Explosions in the Sky می‌دونستن بارون رو فقط با موسیقیِ تابستونی می‌شه فراموش کرد.

۳. ایمان بیاریم به اون روزی که باد می‌اومد و می‌خواستم به‌ت بگم «پس باد همه‌چیز را با خود نخواهدبرد؛ هوم؟» و می‌دونستم جواب نمی‌دی «غبار؛ غبار آمریکا.» و نگفتم هیچ‌چی به‌ت.

۴. غبار؛ غبار آمریکا...

Symphony of Illumination

ه‍.آ.م.ی.م؛ سیزن هفتم؛ اپیزود دوازدهم. همون‌جایی که تد نمی‌دونه رابین واقعاً چرا ناراحت ه و کل خونه رو ریسه‌ی نور می‌پیچه. سمفونی نور می‌سازه براش.
هرقدر لی‌لی و مارشال و بارنی دورت باشن، باز هم هیچ‌کس مث تد نمی‌شه وقتی حالِ رابین رو داری توی اون اپیزود. هیچ‌کس مث تد نمی‌دونه چی حال‌ت رو خوب می‌کنه. همون‌جا ست که فرق سمفونی نور تد و شوخی‌های بی‌مزه‌ت -که از ته دل می‌خندم به‌شون- از بین می‌ره؛ ته هردوش می‌شه هق‌هق. می‌شه آروم شدن و حالِ خوب.

با نیل حرف می‌زنم و فکر می‌کنم اسمِ هرچیزی مقدس ه. نباید زیاد به کارش برد. نباید به همه یادش داد. نباید همه‌جا درموردش حرف زد. اسم، هویت ه. من اینی م که هستم چون اسم‌م ارغوان ه. اسم‌م ارغوان ه، چون این آدم م.
اسم‌ها مهم ن آخه. وقتی صدات می‌کنم بعد از هزار سال، توجه‌ت جلب می‌شه. حواس‌ت جمع می‌شه که دارم حرف مهمی می‌زنم به‌ت. شاید «اهمیت»ی نداشته‌باشه؛ ولی کی می‌تونه بگه این که یه گربه‌ی پشمالوی سیاه‌وسفید توی نیم‌متری‌ت خودش رو زیر آفتاب تمیز باغ‌فردوس کش‌وقوس می‌ده و تو حواس‌ت جای دیگه، مهم نیست؟وقتی ازت می‌پرسم به نظرت به فل‍انی بیشتر نمی‌یاد که اسم‌ش عرفان باشه و تایید می‌کنی، انگار که دنیا رو داده‌باشن به‌م. کاراکتر فل‍انی با تصوّر اسم‌ش خیلی فرق دارن و با تصوّر یه «عرفان» خیلی مشابه؛ این که تصویر ذهنی‌مون از فل‍انی این‌قدر مشابه ه قشنگ‌ترین ه. اسم‌ها هویت ن آخه.
اسم‌ها خیلی قشنگ ن آخه. یگانه ن. برای اثبات یگانگی اسم‌ها، دو تا اسم ناهمسان فرضی x1 و x2 در نظر می‌گیری برای یه شئ، که تصوّر هردو با تصویرذهنی شئ یکی باشه. گزاره‌های منطقی رو که ادامه بدی به تناقض می‌رسی؛ x1 «باید» همون x2 باشه. گریزی ازش نیست.
اسم‌ها رو نباید لوث کرد؛ اسم‌ها رو نباید عادی کرد؛ اسم‌ها رو نباید عادی کرد؛ اسم‌ها رو نباید عادی کرد؛ اسم‌ها رو نباید عادی کرد؛ اسم‌ها رو نباید عادی کرد.. اگه بدونی.

× سرخ‌پوستِ درون‌م ه شاید، که این‌همه برای اسم‌ها ارزش می‌ذاره.

«یارو لباس پلیس تن‌ش بود؛ بعد تو از نگاه‌ش فهمیدی پلیس ه؟!»

[اشکان، انگشتر متبرک و چند داستان دیگر» ؛ شهرام مُکری؛ 1386]

کابوس‌هام همه درمورد تو ست.

تنها نشسته‌م روی یکی از صندلی‌ها. چندین متر فاصله داری باهام. هر چند لحظه ناخودآگاه از دور نگاه‌ت می‌کنم که سرت به کار خودت ست. با کسی حرف می‌زنی، در تلفن‌ت فرو رفته‌یی یا گوش می‌کنی به حرف‌های دوست‌های نزدیک‌ترت -- اکثراً همین مورد آخری. فکر می‌کنم کسی حواس‌ش به من نیست که تحت‌نظر دارم‌ت. حتا خودم هم حواس‌م نیست که چندین و چند دقیقه همین‌طور گذشته و من دست‌زیرچانه، الکی با تلفن ور رفته‌م و‌ ناخودآگاه نگاه‌ت کرده‌م. تا این که کسی، آشنای خیلی دور مشترکی، می‌نشیند کنارم. بی که مسیر نگاه‌م را دنبال کند، جوری درموردت ازم می‌پرسد که انگار سال‌ها می‌دانسته همه‌چیز را. تن‌م یخ می‌کند و مغزم به طرز غریبی از کار می‌افتد. هر بار اسم‌ت را از کسی می‌شنوم همین‌جور می‌شوم؛ هر بار باید درموردت حرفی بزنم و عضل‍ات صورت‌م را کنترل کنم که چیزی بروز ندهم بدتر. جوری با آرامش مطلق درموردت ازم می‌پرسد که انگار فقط منتظر تایید من ست. سعی می‌کنم نگاه‌ش نکنم و سعی می‌کنم دنبال جوابی بگردم و حتا زبان‌م نمی‌چرخد که بگویم «نمی‌دونم، از خودش بپرس.» . دهان‌م را بی‌هوده باز می‌کنم که اولین جمله‌ای که به ذهن‌م رسید را بلند بگویم که نگاه‌م به‌ت می‌افتد. چندین متر دورتر، یکهو سرت را بلند کرده‌یی و نگاه‌م می‌کنی. نگران یی انگار تو هم؛ شاید نمی‌خواهی حرفی که دل‌م می‌خواهد بزنم را بشنوی. نگاه‌م که می‌کنی، سرم به دَوران می‌افتد و از خواب می‌پرم.

پیشانی‌م، درست بال‍ای ابروها، درد دارد و ضربان.

به کودکی که هرگز زاده نخواهدشد

به جای دفتر بنفش چهارخانه‌ای که می‌خواستم، مشکیِ جلدچرمی‌ای نصیب‌م شده شبیه «دفترسیاهه»ی همیشه‌همراه؛ ولی ذوق زایدالوصف‌م از شروع مجموعه‌ی «برای بچّه‌ام بخوانم که نخوابد» [با تشکر از نرگس.پ بابت اسم] خدشه‌ناپذیر ست. تصوّر روزهایی که مشکیِ چرمی را دودستی می‌گیرم و برای بچّه‌ای که ندارم -طبعاً- و نخواهم‌داشت -قطعاً- قصّه می‌خوانم، ذوق‌مرگ‌م کرده. شاید که زیادی سانتی‌مانتال و شاید که زیادی مدلِ «حسّ زنانگی»ِ تهوع‌آور رمان‌های آشپزخانه‌ای؛ ولی کودکِ چهارساله‌ای که زیر نور زرد و ضعیف چراغ‌خواب کنار تخت، پتوش را تا زیر چانه‌ش بال‍ا کشیده و خیره شده به کلمه‌های جادویی ناموجود که بل‍افاصله توی هوا محو می‌شوند، یکی از خوب‌ترین تصویرهای روزهای اخیر ست؛

شــاااید که آینده از آنِ ما.

× متناسب‌ترین موسیقیِ دنیا ست Summer 78 ، برای بک‌گراندِ قصّه‌ها بودن. هرجور قصّه‌ای.

× این پستِ پرنیان را هم بخوانید که وصفِ حال ست، بدجور. شاید حتّی تکمله‌ای بر همین پست.

× قبل از خواب به چی فکر می‌کردی؟ #2

ناگفته‌ها؛ قسمت اوّل.

درِ روان‌نویس قرمز-سرخابی رو وصل کرده‌بودم به ته‌ش و حال‍ا یواش می‌زدم‌ش به دندون‌های جلوم، مردّد که چی بنویسم. تقدیم‌نامه‌چه‌نوشتن اوّل کادوها همیشه سخت‌ترین بوده برام. هزارجور حرف می‌چرخه توی سرم که همیشه می‌خواسته‌م بگم به موردکادوقرارگیرنده، ولی «این یکی زیادی طول‍انی ه برای صفحه‌ی اوّل کتاب» و «این یکی زیادی شخصی ه؛ شاید بخواد به کسی امانت بده‌ش کتابه رو» و «قرار ه یه عالمه وقت کتابه باهاش باشه؛ حیف نیست این‌طوری حرف عادّی بزنم آخه؟» ؛ ته‌ش هم با چهارتا عل‍امتِ نگارشی ردیف‌پشت‌هم که مثل‍اً محبتِ آدمی رو نشون می‌دن و «جان»چسبوندن پشتِ اسم طرف، سروته‌ش رو هم می‌یارم. ولی این‌دفعه خیلی فرق داشت. روان‌نویسه رو بین انگشت‌هام می‌چرخوندم و نمی‌دونستم چی بگم که حق مطلب رو ادا کنه. «جان»چسبوندن پشت اسم آدمی که برای شروع کردنِ مکالمه باهاش، فقط کافی ه اولین جمله‌ای که به ذهن‌ت می‌رسه رو بگی خیلی ناکافی ه. می‌خواستم بگم به‌ش که دیده‌یی بعضی وقت‌ها اون‌قدر یکی عزیز ه که هیچ‌طوری نمی‌شه ربط‌ش داد به محبت‌آمیزهای معمول؟ که توی هیچ چارچوبی نمی‌گنجه رفاقت‌تون؟ اون تو یی. می‌خواستم بگم که به‌ترین‌ها رو همیشه تو غیرمعمول‌ترین موقعیت‌ها دیده‌م؛ تو مستثنا نیستی. نگفتم. روان‌نویس قرمز-سرخابی رو بین انگشت‌هام می‌چرخوندم و منتظر بودم به‌م الهام شه مناسب‌ترین جمله، که شال‌م رو روی سر مرتّب کنم و از خونه بزنم بیرون و بعد از مترو و اتوبوس، پل‍استیکِ کتاب رو بدم به‌ت. آخرش نوشتم «برای تو.» و امیدوار بودم که متوجه شی همه‌ی جمله‌هایی که ننوشتم.

«ارغ؛

مرداد نودودو.»

درِ روان‌نویسِ قرمز-سرخابی رو از ته‌ش کَندم، شال‌م رو روی سر مرتّب کردم و زدم بیرون.

پی‌نوشت. Spiegel Im Spiegel - Arvo Part

قرص‌های ریز صورتی با هم گروه کُر تشکیل داده‌ن؛ دورم حلقه زده‌ن و می‌خونن «آه، ای یقینِ گم‌شده؛ ای ماهیِ گریز!» و من وسط‌شون نشسته‌م؛ سرم رو گرفته‌م بین دست‌هام و مستاصلِ شنیدنِ صدات م؛ فکر می‌کنم هیچ‌وقت توی هیژده سالِ گذشته این‌قدر نیاز نداشته‌م به وجودِ فیزیکی کسی و قرصِ ریز صورتی رو بدون آب قورت می‌دم که به‌تر شم؛ تک‌خوانِ ریزهای صورتی از نیمه‌راهِ گلوم شروع می‌کنه که «در بدترین دقایق این شامِ مرگ‌زای، چندین هزار چشمه‌ی خورشید در دل‌م می‌جوشد از یقین.» ؛ فکر می‌کنم شاید ریزِ صورتی راست بگه؛ منتظر می‌شینم تا زنگ بزنی و بشنوم‌ت از دور؛ بگم که چه‌قدر دل‌م می‌خواهدت. 

× موسیقی احوال‍اتِ انتظار؟ Earnestly Yours - Keaton Henson مثل‍اً.

× نوشته‌های توی کوتیشن از شعر «ماهی» ، از جناب شاملو.

«آقای کوندرا در کتاب مستطاب جاودانگی‌شان، مثال‌های خوبی زده‌اند کلن. از آدم‌هایی که برای تعریف هویت مفرده‌ی خودشان، خودشان را به چیزی الصاق می‌کنند. شیفتگی‌شان را جوری ابراز می‌کنند که در انظار عمومی اسم‌شان پیوسته با آن نام بزرگ بیاید. مثال آقای کوندرا گوته است. شما جای گوته بگذارید نژاد آریایی، بگذارید محسن نامجو، بگذارید پاسارگاد، بگذارید وطن و ماست و زبان فرانسه و هیچکاک و سیگار فیلان و خودکار بهمان. آقای کوندرا مدل برعکس‌ش را هم قید می‌کنند. مثال شیوای‌شان «من از دوش آب داغ متنفرم» است. آدم‌هایی که فردیت‌شان، هویت‌شان را از اعلام انزجار از چیزها می‌گیرند. در این مورد اخیر چیزها شامل همه‌ی آن پدیده‌های عام و فراگیری‌ست که عده‌ی کثیری شیفته‌شان هستند. گریز چندانی هم نیست. آدم می‌تواند از چیزی که همه خوش‌شان می‌آید، خوش‌ش نیاید، می‌تواند از نامی بزرگ، خیلی خوش‌ش بیاید، می‌تواند پیوسته برود بگردد برای شیفته‌گی‌های‌ش چیزهای گم‌نام‌تر و «خزنشده‌»تری پیدا کند. مشکل جایی‌ست که نود درصد حرف‌های‌ت، شرح‌حال‌ها و خودتعریف‌کردن‌های‌ت می‌شود همین ابرازهای تنفر و شیفتگی و چسبندگی. به گمانم آدم باید بتواند حدود و وسع خودش را عمومن با خودش تعریف کند. نه که مدام نسبت‌ش با پدیده‌ها را اعلام عمومی کند. عاشقشم و ازش‌متنفرم‌ها در نهایت از آدم تصویر نمی‌سازد. لااقل تصویر مستقل نمی‌سازد. مدام با چیزهای دیگری تعریف می‌شوی. فلانی همان است که از بهمان‌چیز متنفر است، همان است که عاشششششق بیسار است. نکنیم خب.»

[آقای سرهرمس مارانا فرموده‌ند، در این‌جا. بزنیم سرلوحه‌ی زندگانی‌مان؛ تمام.]

× قبل از خواب به چی فکر می‌کردی؟ #1

Lily: OK, yes it's a mistake. I know it's a mistake, but there are certain things in life where you know it's a mistake but you don't really know it's a mistake because the only way to really know it's a mistake is to make the mistake and look back and say 'yep, that was a mistake.' So really, the bigger mistake would be to not make the mistake, because then you'd go your whole life not knowing if something is a mistake or not. And dammit, I've made no mistakes! I've done all of this; my life, my relationship, my career, mistake-free. Does any of this make sense to you?

[How I Met Your Mother; S01E21]